قصه ی پر غصه توسعه، در گوشه ای از سرزمین ایران به روایت تصویر

  در قسمت رشد مخرب یا توسعه پایدار به اجمال تفاوت رشد و توسعه پایدار  شرح داده شد. اکنون در این قسمت نمونه هایی از رشد مخرب یا کم نتیجه در منطقه شهرضا  با ارائه تصویر بیان می شود. دو نمونه از این فرآیند دردناک توسعه بی برنامه به سالهای قبل از انقلاب و دو نمونه دیگر به سالهای بعد از انقلاب ارتباط دارد. گرچه طرحهای  مطروحه تفاوتهایی با هم دارند ولی مشابهت این طرحها چه در آغاز، چه در روند و زمان اجرا و نتایج به جا مانده بسیار در خور تأمل و تحلیل است. هر چهار طرح در زمان اوج درآمدهای نفتی آغاز گردیده اند یا به نتیجه رسیده اما نه تنها سود و فایده چندانی نداشته است بلکه در مواردی زیان بار هم بوده اما چه کنیم که:

هرچند کازمودم از وی نبود سودم                 من جرب المجرب حلت به الندامه

عدم توجه به تجارب گذشته چیز جز ندامت و خسران در بر نداشته است. و تاوان افعال سوء عده ای قلیل را جماعتی کثیر آنهم در طی چند نسل باید بپردازند.

کارخانه پاتله شهرضا ثمره طرحی که در دهه پنجاه در منطقه اجرا شد و قرار بود که در دهه ی شصت کشورهای خاورمیانه از محصولات این طرح بهره مند گردند. اما امروزه حدود 120 نفر در این کارخانه مشغول به کارند و طبق گفته ی یکی از کارگران کارخانه، اعضا تا تاریخ 90/5/15 به مدت چهار ماه است حقوق دریافت ننموده اند. پنج سال پیش کارخانه به بخش خصوصی واگذار گردیده است.

 

شهرک عمروآباد دومین نمونه از طرحهای بی نتیجه و زیانبار قبل از انقلاب است این شهرک در دهه پنجاه و در املاک صحرای 37/2 عمروآباد ( لورک ششدانگی) احدا ث گردید. نتیجه این طرح یک میدان و بلوار و چند جاده خاکی ، سه باب ساختمان  غسالخانه، سلاخ خانه  و حمام ، دو مدرسه و یک درمانگاه است. در این طرح قرار بود خانه های مسکونی جدید، هم ساخته شود که پس از چهل سال هنوز ساخته نشده است. و بیشتر ساختمانهای احداثی هم بدون ثمر بوده اند. در زمان ایجاد طرح عوامل حکومتی در منطقه بدون کسب رضایت از مالکین حقیقی این املاک با سند سازی و امضا دروغین تعدادی موجب از بین رفتن وتباهی املاک مزروعی مردم گردیدند و عذابی جاویدان برای خود رقم زدند. در ابتدای دهه شصت شوراهای اسلامی روستاهای عمروآباد و وصف مقداری از باقیمانده این املاک را بین کشاورزان عمروآباد بصورت مشاع تقسیم نمود. بعد از این تقسیم مجدد باز هم تعرضاتی به این املاک از جانب شهرداری منظریه و افراد متعدی دیگر صورت پذیرفته است.

 قطب دام و طیور شهرضا از طرحهای توسعه بعد از انقلاب می باشد که مصداق بارز بی برنامگی، آزمندی، سود جویی به هر نحو ممکن، قانون گریزی و ...... است. در مطالب این وبلاگ مکرر آسیب ها و قانون ستیزی های مجریان طرح و دوایر دولتی پشتیبان طرح را بیان نمودیم.

راه آهن شیراز- اصفهان یکی دیگر از نمونه های بی بر نامگی، عدم نظارت دقیق، بی توجهی به اصول و قوانین است. افتتاح زود هنگام  و نیمه کاره حرف و حدیث و جنجال زیادی بهمراه داشت. 

   + مسعود عسگری عمروآبادی - ۱۱:٢٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٥/٢٧
تبادل لینک - سیستم تبادل لینک اتوماتیک